DE ASSISTENT

Het begint met zijn naam. Wat betekenen de initialen S.K.? Sean Thomas, vertelt Wikipedia. Misschien komt de K van een vorig pseudoniem, Tom Knox, waarmee hij debuteerde. En hoe! Met The Genesis Secret, later ook met The Marks of Cain waagde hij zich op historisch religieus terrein, in zulke mate dat er protest kwam van gevestigde religieuze en archeologische instituten. Doch de boeken werden vlotjes verkocht. Pas in 2015 publiceerde hij zijn eerste boek als S.K. Tremayne. De IJstweeling zorgde opnieuw voor hoge verkoopcijfers, ook in Nederland en Vlaanderen. Het boek werd vertaald in 29 talen en was bijna overal een bestseller.

Deze inleiding om aan te tonen dat we hier met een topauteur te maken hebben. Ik was benieuwd hoe de Assistent me zou bevallen.

Het gaat over Jo, een freelance journaliste, die schrijft om de eindjes aan elkaar te knopen. Toch woont ze in een van de sexy parts of London, het betere stuk van Camden, waar de bewoners meestal blitse jongeren zijn met goede banen, héél goede banen. Het toeval wil dat Jo de beste vriendin is van Tabitha, in wiens huis ze mag verblijven. Omdat Tabitha een relatie heeft met Arlo, wizz-kid bij Facebook, is ze meestal bij hem, zodat Jo het huis voor zich alleen heeft. Voor haar en de assistenten. Er zijn er een paar in huis, maar Elektra is de hoofdassistente. Elektra is een combinatie van gezelschap, google, huiscomputer en adviseur. Ze is zowat een halve meter groot, opgetrokken uit metaal en kwik, en hanteert een blauwe lichtschijn bovenaan bij wijze van visueel contact. Een computer, zou je kunnen besluiten, maar het wordt meer dan dat.

Plots begint Elektra toespelingen te maken op het verleden van Jo. Meer bepaald op een voorval op een Muziekfestival, waar een van haar vrienden een overdosis kreeg, en waarbij Jo en  Tabitha niet vrijuit gaan. Het houdt daarbij niet op, want al haar vrienden krijgen mails uit haar naam, waarin hun meest persoonlijke geheimen op oneerbare manier worden vrijgegeven. Jo krijgt een muur van wantrouwen rond zich gebouwd, waarbij Elektra ervoor lijkt te zorgen dat ze stilaan maar zeker de weg opgaat van haar vader: zelfmoord. Wanneer ook haar moeder tenslotte bezwijkt aan haar bezwaard verleden, recht Jo de rug. Ze zoekt hulp.

Origineel uitgangspunt, appelerend aan lezers die helemaal mee zijn met de communicatieve nieuwe media. Ik kan echter niet gewagen van een overrompelende ervaring, omdat de plot daartoe geen aanleiding geeft. De gedachteketen wordt het hele boek doorgetrokken: machine slaat tilt, wie kan dit gedaan hebben, ik zoek het uit, te beginnen met de grootste verdachten. Ik mag niet ontkennen dat het einde verrrassend is en dat de sfeertekening van deze Londense generatie heel treffend is. Maar alles daartussen trekt je niet in het verhaal. Je zit het meestal te lezen alsof het ver van jou gebeurt, in een kunstmatige wereld waar je nooit deel van zult uitmaken. Het is de identificatie met Jo die wat fout loopt.

Het boek krijgt mijn zegen omdat het aantoont hoe vlug iemand van de sociale ladder kan vallen, zonder er iets aan te doen. Eenzaamheid is hier een onderliggend thema.