Media Tourism

Kijk mama, zonder washandje !!!

Overal ter wereld wordt fluks een reden gevonden om een plaatselijk fenomeen te gelde te maken. Denk maar aan Nessie, het oervoorbeeld uit Schotland, dat decennia lang het toerisme regelt in de buurt van Inverness.  Of New York, waar je kan kiezen voor een Friends Tour, een Sex-&-the-City Tour of een Cheers Tour, hoewel ik betwijfel of die laatste nog veel succes heeft. Londen grossiert in pubtours, al dan niet met Sherlock Holmes- of Jack The Ripper-thema. In Oxford bestaan er Inspector Morse Tours, In Midsummer Midsummer Tours. Uiteraard bestaan er Harry Potter-Tours.

Media Tourism, want zo heet het fenomeen, kende een heuse hausse dankzij films als The Da Vinci Code of The Lord of the Rings, dat ons ons superbe Nieuw-Zeelandse landschappen bracht. Maar een rusteloze ziel beweerde dat je net zo goed naar de Alpen kon. ’t Zal dus wel een kwestie van goed filmen zijn.

Het Schotse plaatsje Roslin kreeg jaarlijks 30.000 bezoekers voor zijn mooie kapel, tot dat drastisch veranderde sinds de zomer van 2004. Dankzij TDVC haalt Roslin Chapel gezwind 200.000 bezoekers. Je kunt die mensen bezwaarlijk pelgrims noemen. Zij tonen zich zelfs verbolgen wanneer de plaatselijke feiten niet kloppen met de fictie, die zij als sjabloon van hun wensen beschouwen.

De kathedraal van Roslin

Wat me bij 007 brengt, waar Media Tourism ook bestaat. Websites bieden Bondcruises aan voor de happy few. Je kunt logeren op Goldeneye, voor 3500 dollar per nacht voor een standaardkamer. Toch gingen Bono, Harrison Ford, Jim Carey, Kate Moss, Naomi Campbell, Sting en andere Mensengoden je voor. Understated luxury noemen ze dat. Alsof je in bad gaat zonder zeep, zoiets. Het geteisem het er eens goed inwrijven: kijk mama, zonder washandje.

Geen nood, er bestaat ook een Aldi-versie. Het plebs kan altijd naar James Bond eiland. Kost 600 euro retourtje Thailand. Officieel heet dat eiland Kao Ping-Kan, maar elke Thai, honderd kilometer in de omtrek zal je met een glimlach het eiland aanwijzen. Je moet ernaartoe peddelen in een veel te klein bootje. Je hoort het bewuste eiland voor je het ziet: het roezemoezende, postkaartverkopende, Fuji-filmpjes-bulkende, hot-dog-walmende eilandje van niks, waar elke dag van twee tot vier een mensenkuil krioelt.

Of hou het, bij nader inzien, dichter bij huis. In Londen bestaan tal van James Bond Tours. Zo kan je met vijf in een taxi, twee uur door de hoofdstad. Van MI6 tot Tower Bridge. Cool.

In België bestaat er niks. Nul, noppes, nada. België is tot nu toe James Nomans Land. Wat hebben wij Hem ooit misdaan? Geen Bondgirl, geen Bondlocatie, we worden aan ons lot overgelaten, als een woestijn van Bondloze korrels, nochtans pal voor de neus van die Britten? Hoewel het bekend is dat Britten nooit verder zagen dan hun eiland lang is. En zij al die Bondrollen maar geven aan Denen, Zweden, Hongaren, Oekraïners of all people. Was onze Voorlopige Regering uit 1940 dan zo’n miskleun, dat ze het ons niet vergeven?

Vanuit Nederland blijkt het wel te lukken. Al drie keer: Janssens, Deckers, Crabbé. Geef toe, dat zijn toch oer-Vlaamse namen? Wat hebben die Hollanders wat wij niet hebben? Behalve lef dan? En Máxima?

Blijft natuurlijk de vraag of wij er moeten om roepen, op Media Tourism? We hebben toch al Music Tourism met Rock Werchter, Tomorrowland en zo? Bij kunstmatig opgezette teringdoenerijen, parasiterend op de bekendheid van rolmodellen, moet ik altijd denken aan Pedro van Hiva Oa.

Hiva Oa

Pedro leefde op Hiva Oa, een eiland van de Markiezenarchipel in de Stille Oceaan. Hij was zo arm als de straat, maar heeft een businessmodel waarmee hij op twee maanden zijn jaarlijks brood verdient. Hij heeft geïnvesteerd in twee ezels, die goedgelovige toeristen een rit aanbieden van het cruiseschip, de berg op, naar de graven van Paul Gauguin en Jacques Brel. De overige tien maanden amuseert Pedro zich rot in het plaatselijke café.

Nobody does it better !

From Raymond, with love