Meisje zonder verleden

Psycholoog Cyrus Haven wordt gevraagd door een collega om een meisje te observeren in een verpleeginrichting. Cyrus had zich op alles voorbereid, maar wordt verrast door het meisje, Evie genoemd, die zes jaar eerder werd gevonden, afgesloten in een huis, waar een gezin werd uitgemoord. Dat was toen nationaal nieuws, maar sindsdien zit Evie dus onder observatie. Ze is een groot raadsel want ze weet niet wie ze is, ze is niet vermist en haar DNA geeft evenmin uitsluitsel. Ze heeft wel één groot talent, ze kan merken wanneer iemand liegt.

Tegelijk is Cyrus adviseur van de plaatselijke politie, die te maken krijgt met de moord/verkrachting van een 15-jarig meisje, een talent in kunstschaatsen. Haar lijk wordt teruggevonden op weg naar huis.

Evie maakt het zo bont in haar instelling dat de rechter haar de keus geeft: een pleeggezin of verdere opsluiting tot haar 18e. Zaak is dat niemand haar leeftijd weet, zij evenmin, en dat de ondervoeding die ze heeft doorgemaakt, ook niet helpt om met bottenscans de leeftijd te bepalen. Dus wordt ze door de rechter pas binnen tien maanden als 18 jaar aanzien. Geïntrigeerd door het meisje neemt Cyrus haar op als pleegvader. Nochtans is Cyrus een alleenstaande man, die in een oud huis woont en zelf heeft geleerd om met zijn bezwaard verleden om te gaan. Hij geeft Evie ruimte en zelfstandigheid, maar het meisje, dat niemand vertrouwt, totaal onzeker is van zichtzelf, misbruikt haar vrijheid. Ze vlucht en komt in de problemen.

Tot daar de verhaallijn. Het boek is wat je een psychologische thriller noemt, een genre waarin Robotham heel bedreven is.  In zijn boeken  pakt de schrijver vaak uit met de aan Parkinson lijdende psycholoog Joseph O’Loughlin, maar hij niet aarzelt om daarnaast standalones te schrijven. Robotham is een Australiër, wat een verrassing is, want zijn plots spelen zich meestal af in Engeland.

Robotham wordt geroemd en gelezen vanwege zijn ingenieuze plots. Hij werd daarvoor diverse malen bekroond. Robotham heeft zeer zeker het vakmanschap om het allemaal intrigerend te houden. Zo zijn er bijvoorbeeld genoeg personages om de aandacht te kapen, en later misschien de verdenking op zich te laden.

Nergens wordt de relatie tussen Cyrus en Evie te eng, hoewel die laatste het soms wel heel bont maakt. Wanneer ze van Cyrus wegloopt, wil ze geld verdienen door in te breken bij een illegaal pokerspel. Op één avond wint ze een grote som, gewoon door de pokerfaces van de andere spelers te doorgronden. Even denk je dat het hierover zal gaan, maar uiteindelijk blijkt dat de problemen vanuit een verrassende hoek komen.

Eveneens verrassend is dat Robotham op het einde een lijntje gooit naar een vervolg. Een vreemd speurderskoppel zit er aan te komen: de kalme, beredeneerde psycholoog en een achttienjarig wicht dat leugens doorprikt. Als dit de aanloop ernaartoe is, ben ik mild in de quotatie: vier sterren. Met de hoop op meer van dit.