Shirley Eaton

Five minutes fame

Ik ontmoette Shirley Eaton de eerste keer op NEC in Birmingham, in 1998. De tweede keer op Starcon in Londen in 2006. In Birmingham wisselde ik met haar een paar woorden, terwijl ik enkele foto’s kocht. Die hangen bij mij thuis, getekend en wel, en ik ben haar allerliefste Raymond, ik kan het je verzekeren.

Uiteraard ligt ze in haar bekende gouden blootje op de foto. Op beurzen heeft ze telkens andere foto’s bij, maar iedereen wil haar nu eenmaal in het goud.

Ik beken ootmoedig dat Shirley Eaton in Birmingham voor mij een hele schok was. Wie regelmatig naar beurzen en conventies trekt, weet waarover ik het heb. Daar sta je dan – die eerste keer – oog in oog met je verafgode vedette, die heel wat jaartjes ouder blijkt dan de afdruk op jouw visueel geheugen. In 1998 had Shirley gauw dertig jaar meer op de teller sinds Goldfinger. Van de sexy blondine was uiteraard niet veel over. In de plaats zat wel een vieve vrouw van in de zestig, met lang wit haar en een zwaar gerimpeld voorhoofd. Goed gekleed en zeer vrolijk, daar niet van. Maar kom, haar jeugdige aanblik hangt dus nu in het goud, ingekaderd en wel, ten huize Rombout: For Raymond, with Love. Bezig de rest van de wereld te bedriegen als die toevallig door mijn woonkamer passeert.

Zo nu en dan kijk ik nog eens naar haar. Voel ik wat glooien in mijn borst. Bezoekers maak ik subtiel attent op mijn naam in viltstift. En verzwijg dat ik de pin-up in kwestie intussen gepensioneerde is. Illusies: is dat niet het geheim van elke film?

Shirley Eaton is het schoolvoorbeeld van de verpakking die het maakte zonder inhoud. Shirley werd geboren in Londen, in 1937. Ze was nauwelijks 12, toe ze al een theaterrol vast had. (Set to Partner, 1949). Het jaar erna wordt ze vernoemd in Let’s make an opera van Benjamin Britten, zowat England’s bekendste componist. In 1951, haar schoonheid stak de ogen uit, trad ze geregeld op in tv-producties, meestal als zwijgend vrouwelijk plaatje. De bekende producer Alex Korda (The Third Man, Anna Karenina) kreeg haar in de gaten en legde haar onder filmcontract. Haar lancering gebeurde met kleine rolletjes in films als Doctor in the House (1954) en Love match (1955), maar groeide naar bijrollen in Three men in a Boat (1956), Doctor at Large (1957) en The Naked Thruth (1957). Ze speelde aan de zijde van opkomende wereldsterren als Peter Sellers en Dirk Bogarde.

Eaton had pech dat Korda in 1956 overleed. Ze verzeilde nu bij Rank Organisation, die haar in stelling bracht voor lichtere komedies. Heel bekend werd de carry-on serie, ondeugende vluggertjes van Mr. Bean-niveau, maar dan half zo goed. Later ging Carry On de meer platvloerse toer op van Benny Hill. Daarvoor bedankte Shirley.

Shirley van haar kant probeerde wat anders. Ze had ook ballet en zang gestudeerd, zodat ze een zingende rol kon bemachtigen in Life is a Circus. Daardoor verscheen ze herhaaldelijk op BBC in een Musical format. Waarschijnlijk zou haar nabije toekomst bestaan uit rollen in musicals, zoals je die in Soho in Londen kunt zien.

En plots, heel toevallig en onverwacht, kreeg ze de rol van Jill Masterson in Goldfinger. Dit rolletje van vijf minuten zou haar wereldberoemd maken. Shirley Eaton was 27 toen ze Goldfinger draaide. Als visueel uithangbord profiteerde ze mee van de gigantische reclamecampagne. Een meisje bestrijken met goudverf was wel iets in 1964. Toch is die bekendheid van Eaton nogal ambigu.

Want niet Eaton, maar haar stand in, Margaret Nolan, werd gebruikt voor affiche, generiek en reclamecampagne. Margaret was een vriendinnetje uit de Carry On serie. Haar voluptueuze vormen bracht haar in liefst 6 Carry On’s.  In Goldfinger spreekt ze precies 1 lijntje + 1 woord. Haar personage, Dink, is de masseuse die Bond behandelt aan het zwembad in Miami. Zij mag ophoepelen, zodra de mannen even ernstig worden. Sean Connery permitteert zich daarbij een vrijpostige slag op haar poep. Maar goed, Eaton ging met de eer lopen. In de filmscène was zij het die op bed lag.

Om die scène is heel wat te doen geweest. Het is ook wat. Vooreerst komt ze niet voor in het boek, waarin het feit gewoon wordt verteld door Tilly Masterton aan Bond. Het was een slimme zet van Broccoli om die scène in het script op te nemen. In 1964 had dat behoorlijk wat impact. Gekoppeld aan de – voor die tijd – megareclame, kende plots iedereen ter wereld het gouden meisje. Inclusief Raymond Rombout, een tienjarige knul, die nog niet eens naar de cinema ging.

Vrij vlug werd bekend dat Eaton slechts een kwartier onder de verf kon. Ze liet haar buik vrij, opdat de huid zou blijven ademen. Het duurde twee uur voor de verf erop zat en nog langer om ze er weer af te schrobben. Dat zie je best letterlijk: twee make-up meisjes behandelden Eaton met zeep, waarna Eaton het overblijvende verguldsel moest uitzweten in een Turks bad. 

Er wordt gezegd dat er een dokter op de set was, omdat er zogezegd gevaar zou bestaan voor huidverstikking. Dat moet je met een korreltje zout nemen. Eigenlijk was het allemaal achter de rug op één dag. Screentime van Shirley Eaton bedraagt geen vijf minuten.

Dat andere hardnekkig gerucht dat Eaton onwel zou geworden zijn door die goudverf, is eveneens verzonnen. Het is helemaal niet zeker dat goudverstikking kan voorkomen. Maar geruchten zijn altijd goed voor publiciteit.

De producers, Broccoli en Saltzman, hebben hun gouden meisjessyndroom trouwens tot het laatste geëxploiteerd. In Parijs, bij de Franse première van Goldfinger, reed Sean Connery in een Aston Martin DB5 over de Champs Elyssées. Voor de gelegenheid werden liefst 60 gouden meisjes gebruikt als levend decor. Een van die vrouwen slaagde erin bij Connery in de Aston te kruipen. Jij en ik zouden dat niet erg vinden, maar Connery was duidelijk uit zijn hum. Sindsdien bleef hij weg van elke James Bond première.

The Girl Hunters, een film uit 1963 rond de figuur van hard-boiled detective Mike Hammer, met Shirley Eaton in de hoofdrol, kwam gelijk uit met Goldfinger en profiteerde van de plotse bekendheid van de Golden Girl. Na de James Bond film zou Eaton nog in achttal films meespelen, waaronder een hoofdrol in Ten Little Indians, een verfilming van het bekende Agatha Christie-verhaal. Van die laatste film las ik een recensie, waarbij Eaton niet werd gespaard: “de film heeft wel enkele goede, meestal oudere acteurs, maar vooral Eaton, die tot het eind mag doorspelen, mag wel worden beschuldigd van schutterig acteren.” Eaton heeft het zeker gelezen en haar conclusies getrokken.

Tot slot maakte ze nog enkele gastoptredens op tv. Ze was te zien in drie episodes van The Saint, waardoor ze ook met de toekomstige James Bond samenspeelde.

Ze bleef wel schatplichtig aan haar faam, door herhaaldelijk haar medewerking te verlenen in James Bond-documentaires. In 1968 stopte ze haar filmcarrière.

Samen met Ursula Andress is Shirley Eaton de tijdloze draagster van het vrouwelijke imago uit de Bondserie. Andress, dat was pure schoonheid, de wandelende seksgodin, maar Eaton, dat was de verdorvenheid ten top. Huisslaafje van een rijke gabber die zijn ondergeschikten strafte door ze met een goudlaag te overgieten. Het idee alleen al.

Maar goed, Eaton werd de Golden Girl en daardoor wereldberoemd. Ze heeft er leren mee leven. Net als alle andere Bondacteurs na haar, heeft ze moeten ondervinden hoe haar filmografie verschraalt bij het optreden in één Bondfilm, hoe kortstondig ook. Op haar beurssessies blijven de foto’s van Carry On en Ten Little Indians liggen. Iedereen wil immers Goldfinger. Het is godgeklaagd dat één scène uit je leven eindeloos wordt herhaald, alsof de rest er niet toe doet. Vijf minuten onachtzaamheid en je betaalt ervoor door de rest van je leven uit te leggen hoe zwaar dat goud wel weegt. Doe me daarom een lol: als je haar ziet, doe haar een foto van jezelf cadeau en schrijf erop: For Shirley, with Love. Ik ben zeker dat ze de humor wel doorziet.

From Raymond, with love