VAL

Het lijkt erop dat Toni Coppers definitief is gestopt met Lise Meerhout. Na De Zaak Magritte is Val het tweede boek zonder Lise. En met Alex Berger.

Hoewel je dat bij aanvang van dit boek niet meteen zou zeggen. Sara Cavani, de vriendin van Alex, werkt bij Interpol en krijgt de moord van een jong Engels meisje uit Londen op haar bord geschoven. Gewoon omdat de plaats delict wordt opgesmukt met een ouderwetse sneeuwbol met een miniatuurtje van het Atomium, een terugkerend element bij elke plaats delict.

De relatie tussen Sara en Alex uit het begin van het boek gelijkt veel op die van Lise en Michel Masson, met dien verstande dat Lise en Michel niet met elkaar naar bed gingen. Maar Alex speelt eveneens de rol van mentor, als voormalige chef van Sara, die zichzelf definitieve rust heeft gegund na de dood van zijn geliefde Camille, vermoord bij de terroristische aanslag van Parijs in 2017.

Waar Alex uit de Zaak Margritte een gebroken man was, heeft hij in Val zijn rug gerecht. Hij houdt zich bezig met niets, zolang dat maar in Oostende is, waar hij lange wandelingen doet over het strand, verstand op nul, alleen, maar toch even niet.

Na het Engelse meisje, Roisin, vallen nog twee slachtoffers, waaronder Bruno Bonard, telg van een beroemde Belgische wijnfamilie uit de Bordeaux. Daarmee komt de plot pas goed op dreef en wordt de actie verplaatst van Brussel naar Lugano, later ook naar het mondaine Sankt Moritz.

Het enige wat ik het boek ten kwade kan duiden is de gecompliceerde bevelstructuur langs de kant van Sara, met alle Europese bemoeienissen én verschijningen van hoge piefen van diverse politieorganisaties. Best mogelijk dat dit zo werkt in het nieuwe Europa, en pluim voor de research van Toni, maar het vertraagt het begrip voor de plot. Pas wanneer Alex persoonlijk wordt uitgenodigd door David Bonard op diens villa in Lugano, compleet met de hele poppenkast aan lijfwachten, butlers en bedienden, komt de intrige op gang, vermits het hele verhaal wel degelijk draait rond de familie Bonard, die in Frankrijk fortuin heeft gemaakt.  Wanneer je Val leest zoals ik, zonder voorkennis van Magritte, neemt het wat tijd voor je de rolverdeling goed snapt. Gelukkig helpt de plot daarbij.

Met zijn empathisch vermogen vindt Alex de juiste sleutels om het mysterie, want dat is het wis en waarachtig, te ontrafelen. Onderweg maakt de lezer kennis met de nepwereld van Sankt Moritz, de beslotenheid van peperdure internaten, de gastvrijheid van de sympathieke Zwitserse journalist Franco Hübner en de zielloze omgeving waarin superrijken zich afschermen.

Alex is een man naar mijn hart, hoewel ik me afvraag hoeveel boeken hij zijn desinteresse in het leven kan volhouden. Hij heeft zijn zielsgenoten zoals Sara en Eric, een Oostendse boekhandelaar met gastronomische obsessies, maar kan het teruggevonden plezier van de recherche niet verbergen voor wie hem goed kent. De boeken van Coppers zijn van het beste wat je in Vlaanderen kunt krijgen en het is altijd een plezier om ze te lezen. Alleen moet je soms wachten tot de sneeuw op de bodem van de bol ligt.