Château fatale

Nou, met die Ilja Gort ben je niet gauw klaar. In zijn professionele loopbaan sloeg zijn hart destijds voor muziek, maar hij belandde uiteindelijk in de wereld van reclametunes, waaronder enkele hele bekende. Daar heeft hij wel wat vitaliteit aan over gehouden, want hij trok naar Frankrijk, waar hij ging leven als Gort in Frankrijk. (Zijn vondst, niet de mijne). Hij kocht er een wijnkasteel en werkte geduldig aan de teelt van zijn kasteelwijn. Ook daarmee scheerde hij hoge toppen, won hij prestigieuze prijzen. Wie het in Frankrijk maakt, maakt het overal, dus onder dat motto mocht hij algauw terug naar Nederland om er televisieprogramma’s te maken over wijn en koken met wijn. Dat procedé kennen we in Vlaanderen ook, daar komen boeken van. Vooreerst wijnboeken uiteraard, maar vermits die Gort een creatief baasje moet zijn, draait hij zijn hand niet om voor non-fictie, kinderboeken en romans. En nu dus ook thrillers. Château Fatale is zijn tweede thriller, na Het Merlot Mysterie.

Ilja Gort zit duidelijk iemand niet om een idee verlegen. Uit zijn biografie kon je al opmaken dat hij niet aarzelt het roer helemaal om te gooien, zich baserend op zijn creativiteit en flair om op eender welk aspect van het leven zijn stempel te zetten. Is hem dat ook gelukt bij de thriller?

Deels wel, deels niet. In Chateau Fatale vertelt hij het verhaal van Leonie Fougard, journaliste bij Le Figaro, wiens vriend wordt vermoord op zijn landgoed in Frankrijk. Kapot van rouw gaat ze uitwaaien in Frankrijk, waar ze wordt opgevangen door Alain, een vriend, die samen met zijn vader met moeite een wijnkasteel draaiende probeert te houden. Op het moment dat het voor die twee hangen of wurgen wordt, krijgen ze een fabuleus voorstel dat hen in een klap rijk zou maken, maar waarbij ze hun identiteit als teler zouden verliezen. Ze vertrouwen de zaak niet, terecht, maar weten niet dat ze te maken krijgen met een meedogenloze gangster, Youssouf genaamd, een Afrikaanse albino, die de leiding heeft over de georganiseerde misdaad in Zuid-Frankrijk. En die gast weet niet van ophouden. Op elke denkbare manier zet hij druk op Alain en stuurt zelfs een huurmoordenaar. Als Leonie met veel meer geluk dan wijsheid die huurmoordenaar uitschakelt, en hem daarna kan ompraten, worden de rollen omgedraaid. Leonie ontpopt zich tot een katje dat niet zonder handschoenen is aan te pakken, une vraie femme fatale.

Het verhaal heeft een stevige fond, excusez le mot. Met wijnfraude lijkt veel geld te winnen en Youssouf is bereid om daar ver in te gaan. Je kunt blindelings betrouwen op Gort dat alles wat met wijn heeft te maken in zijn boek stevig onderbouwd werd. Hij heeft ook de meeste personages goed aangezet en vindt originele oplossingen wanneer Leonie knel komt te zitten. Gort is een aanwinst in het Crime-gezelschap, op voorwaarde dat hij nog enkele jaartjes rijpt. Zo zal wellicht het besef komen dat er nogal wat fouten zitten in het vertelperspectief. Hij wisselt van hoofdpersoon naargelang de scène die hij nodig heeft. Zo gaat de proloog over de jeugd van Youssouf en hoe hij vanuit Afrika in Frankrijk belandt, en hoe zijn albino-uiterlijk in zijn voordeel heeft kunnen uitbuiten. Je kunt daaruit opmaken dat dit een boek over de opkomst van een gangsterrijk gaat worden. Maar dan komt het verhaal van Leonie en haar romance met Serge, die dus in Frankrijk eindigt. Vervolgens heb je de verwikkelingen van het kasteel van Alain en zijn vader Didier, waarna de bekeerde huurmoordenaar, Casse-Tête, de ontwikkelingen bepaalt.

Château Fatale is een leuk, creatief boek, dat ik graag heb gelezen. Alleen moet je de aannemelijkheid van de dingen niet te ernstig nemen. Dat een juffrouwtje als Leonie zo’n mannelijke bulldozer als Casse-Tête kan bedwingen, gewoon door lief tegen hem te praten, vind ik van het goede teveel. Maar Gort had Casse-Tête natuurlijk wel nodig voor de afbraakwerken in het laatste kwart.

Vier sterren: ik laat de leut winnen van de kritiek, voor deze keer. Maar volgende keer, een betere cru, Ilja !