De snijkamer

Jilliane Hoffman werkte eerst als assistent bij de diensten van de procureur in Florida, later als juridisch adviseur voor de politie, over materies als georganiseerde misdaad, drugs en moord. Bakken ervaring, om maar te zeggen, en dat vreet aan een mens. Het van je afschrijven is al vaak een probaat middel gebleken tegen krankzinnigheid en daarom creëerde ze in 2004 de seriemoordenaar Cupid, die vrouwen brutaal verkracht voor hij ze met een mes ombrengt. De Hoofdpersoon, Hoffmans alter ego Chloë Larson, wordt in dat eerste boek (Retribution, 2004 – Vergelding) de kans geboden om twaalf jaar na de feiten, als procureur C.J. Townsend, haar verkrachter te veroordelen voor andere feiten. Er volgde een tweede boek (Last Wittness, 2005 – De Laatste getuige) dat vervolgde, maar de volgende boeken waren stand alones. Alsof Chloë was ondergedoken.

Vandaag, met Cutting Room (De Snijkamer) blijkt dat ook zo. Chloë is veranderd van woonst, uiterlijk en gezin. Ik durf haast niet te zegen op welke manier, want ze is maniakaal bezig zichzelf groot geheim te houden.

Op het voorplan staat echter een jonge procureur, Daria DeBianchi, die wordt ingezet voor de berechting van een rijke jongeman, beschuldigd van moord op jonge meisjes.

De lezer weet van meet af aan dat deze meisjes worden meegelokt naar een sober appartement, waar zich een medisch uitgeruste kamer bevindt, vol met camera’s. Het is de bedoeling dat de jongedame zo langzaam mogelijk wordt vermoord, terwijl enkele sponsors via tv toekijken. Snuffmovies van de bovenste plank.

De politie-inspecteur die het onderzoekt, Manny, was ook tijdens de periode van C.J. Townsend aan de slag, en dat blijkt geen toeval. Aanvankelijk passen de kleine, roodharige Daria en de lompe, kale Manny helemaal niet bij elkaar, maar stilaan groeit her respect en de liefde. Op het einde blijkt Daria in het vizier te lopen van de moordenaar.

Het boek krijgt door de zijlijn van de verdoken C.J. Townsend, en de in de gevangenis verblijvende Cupid een speciale dimensie. De uitvoering van de moorden, de gruwelijke beschrijvingen van de resultaten en het wroeten in psychen maken deze reeks zwaar om volgen. Het realiteitsgehalte maaktechter veel goed. Het is het soort verhaal dat het goed zou doen op tv.