Goede buren

Ruth Rendell is absoluut een dikke vis uit de grote vijver van Britse misdaadauteurs. Deze krasse dame (82 is ze) heeft intussen 65 boeken op haar actief en daarvoor heeft ze onvermijdelijk tal van prijzen gewonnen. Goede Buren is typisch een boek dat volop haar stempel draagt. Zij portretteert graag gewone mensen, die kampen met sociale problemen maar verrassend veel slechte karaktereigenschappen verbergen. In dit boek leren we de inwoners kennen van een appartementenblok van een buitenwijk in Londen.

Spilfiguur is Stuart Font, die zijn heetgebakerde minnares wil dumpen, zeker nadat hij door haar man werd betrapt en neergeslagen. Hij is nu trouwens smoor van een Aziatisch meisje dat aan de overkant woont, maar dat hem bij het eerste contact duidelijk maakt dat ze een nieuw paspoort wil. Verder heb je de flegmatieke Olwen, een oude vrouw zonder illusies, wiens enige wens is zich dood te drinken. Daarom vraagt ze vaak aan de syndicus van het gebouw gin te kopen in de buurtwinkel, die daarvoor betaling eist. Dan maar een van de drie samenwonende meisjes aangesproken. Heb je nog Wally die graag naar jonge meisjes kijkt in het park. Dat is zowat de helft van het aantal personages waarmee Ruth Rendell behendig schuift om telkens een stukje meer van het verhaal te vertellen. In tegenstelling tot vele andere misdaadverhalen komt het lijk pas op de proppen als alle personages er klaar voor zijn. Het is eens wat anders en ik vind het meesterlijk geschreven en bijzonder intrigerend.