Ik volg je

Joey Mullen is terug in Engeland na een tijdje Ibiza. Ze trekt met haar man Alfie in bij haar broer Jack en diens zwangere vrouw Rebecca. Je krijgt er onmiddellijk een personage bij: de Victoriaanse huizenrij, Melville Heights genaamd, waar Jack woont, die door ligging en kleurgebruik schril afsteken met de rest van Bristol. Hier wonen is dus een voorrecht, waarvoor je normaal veel betaalt, maar wat Joey dus zomaar in de schoot valt. 

De buurman van Jack heet Tom Fitzwilliam. Hij is de vader van de autistische  tienerzoon Freddie. Freddie vedoet zijn dag met iedereen op camera te zetten, waarna hij de handel en wandel ijverig noteert in een dagboek. Freddie krijgt Joey meteen in het oog en doopt haar ‘Rode laarsjes’.  

Uitstekend uitgangspunt voor een thriller, zou je zeggen. 

Uiteraard loopt Joey voortdurend tegen Tom aan: op straat en in de pub (Tom speelt in een ouweventen-orkestje). Intussen gaat Tom, die leraar is, op schooltrip met zijn klas naar Sevilla. Enkele pubermeisjes proberen hem vruchteloos te verleiden. Tom lijkt overigens wel een heilige. Hij slaat alle avances af, ook die van de lichtjes beschonken Joey, en brengt haar braaf naar huis. 

Schrijfster Jewell doet erg veel moeite om van Tom de meest beminnelijke en aantrekkelijke man van Bristol te maken. Op bladzijde 106 zijn er nog altijd mensen die het uitkirren dat Tom toch wel het einde is en dat ze hem aan niemand kwijt willen. Dan voel je zo op je klompen aan dat het fout gaat lopen. 

Je moet daarvoor ook geen speurneus zijn, want het boek begint met een vreselijke ontdekking van de politie, die de lezer nog een paar honderd pagina’s wordt onthouden en van tijd tot stond komt er een extract van een politieverhoor, waar ook beetje bij beetje van de intrige wordt ontrafeld. 

Lisa Jewell debuteerde in het chicklit genre en dat deed ze blijkbaar goed, want ze won vele prijzen en nog meer lezers. In haar nieuwe genre doet ze verschrikkelijke haar best om vele lagen in dit verhaal te brengen en het lijkt haar soms te lukken ook. Alleen vervalt ze vaak weer in de valstrik van een chicklit, zij het in een meer volwassen vorm, waarin wel écht tot daden wordt overgegaan. De dialogen zijn echter vaak niet meer dan observaties van ijle bewondering, waarbij de personages het niveau van oppervlakkigheid niet overstijgen.