Ik zie jou

Clare Mackintosh heeft een opgemerkt debuut geschreven, Mea Culpa, zodat Ik zie jou een logisch vervolg is, met andere personages.

Het gegeven van dit tweede boek is best origineel. Zoë Walker merkt een korrelige foto van zichzelf op in de contactadvertenties van de metrokrant. Haar familie (zoon, dochter en stiefvader) lacht dit weg: het zal wel iemand anders zijn die goed op haar lijkt. Maar drie dagen later herkent Zoë op dezelfde plek de foto van een vrouw die kort daarvoor werd gewurgd. Nu waarschuwt ze de politie.

Die is, zoals te verwachten valt, niet geïnteresseerd. Behalve Kelly Swift, lid van de Metropolitie, maar ambitieus genoeg om hoger te geraken. Het is Swift die collega’s kan overtuigen deze zaak ernstig te nemen, en inderdaad, de reikwijdte ervan wordt groter. Nog andere vrouwen worden regelmatig lastig gevallen.

Swift, die haar ambities wil invullen en Walker, die haar gezin probeert te runnen met bescheiden middelen, via deze twee verhaallijnen komt de lezer stap bij stap dichter bij het motief van deze misdaden. Er blijkt een geheime website te bestaan, waarop mannen trajecten kunnen downloaden van vrouwen die ’s ochtends met de metro naar het werk gaan. De profielen zijn zeer accuraat en ook Zoë krijgt opnieuw aandacht van een vreemde man.

Intussen probeert ze alle kegels in de hoogte te houden: de ontluikende theatercarrière van haar dochter, het lusteloze leven van haar zoon, de koude oorlog tussen haar ex- en haar nieuwe vriend, en tenslotte haar job in een immobiliënkantoor met een onhebbelijke baas. O ja, gelukkig kan ze regelmatig haar beklag doen bij haar goede vriendin Melissa.

“Huiveringwekkend”, zoals de blurb van Paula Hawkins op de cover belooft, is Ik zie jou nergens. Het is duidelijk dat de dader kort op alles zit en de politie vaak een paar stappen voor is. Maar het boek blijft het standpunt van de twee vrouwen volgen, met uitzondering van enkele gedachteflitsen van de dader. Daardoor zit je wel in de cockpit van hun gedachten, zodat je veilig kunt verder lezen.

Goed geschreven, maar vlak uitgewerkt. De ontknoping is verrassend, en berust teveel op toeval.