In een donker, donker bos

De titel van dit boek valt meteen op door de dichterlijke herhaling. De titel is inderdaad de eerste lijn van een Engels gedichtje: In a dark, dark wood, there was a dark, dark house. Een onheilspellende boodschap, als voorloper van wat je te wachten staat. 

Ruth Ware is een Engelse uit de streek van Manchester, die al enkele beroepen achter de rug heeft als dienster, lerares, boekverkoopster en PR-officer. Dit is haar debuut. Nummer twee, The Woman of Cabin 10 heeft een heel andere setting en rolverdeling. De tagline daarvan heeft veel weg van de plot van The Lady vanishes, een film van Hitchcock uit 1938.

Maar goed, eerst is er Dark Wood, en dat is een veelbelovend debuut. Nora/Leo wordt uitgenodigd door Clare op haar vrijgezellenfeestje. (Leonora werd vroeger Lee genoemd, maar gaat nu door het leven als Nora – dit is niet zomaar een gratuit detail, maar heeft zijn belang in de plot). De uitnodiging wordt gedaan door Flo, hartsvriendin van Clare, en geldt alleen voor het feestje, niet voor het huwelijk. Nora overlegt met haar vriendin Nina. Ze hebben grote twijfels, maar vinden dat ze er niet onderuit kunnen.

De plek van het feestje blijkt een grote villa in een bos, met een gigantische raampartij aan de voorzijde, zodat de gasten een mooi zicht hebben over het winterse, besneeuwde landschap. Verrassing nummer één: er zijn slechts vijf gasten, waarvan er een het afstapt na een paar uur. Verrassing nummer twee: James, de aanstaande van Clare is de ex- van Nora. Vandaar het ontbreken van een invitatie voor het huwelijk. Maar waarom dan deze vrijgezellennacht, na meer dan tien jaar?

Aanvankelijk ondergaat het gezelschap de stompzinnige spelletjes die een fanatieke Flo opdringt. Het lijkt aftellen tot ze weer naar huis kunnen. Maar de laatste nacht stormt het en krijgen de gasten te maken met een vermoedelijke inbreker. Dankzij een oud jachtgeweer wordt die midden in de nacht met vereende krachten neergeschoten. Het blijkt een groot misverstand, want het gaat om James, die net voor hij sterft, Nora herkent.

Daarmee wordt dit een moordzaak, waarvoor Nora als schuldige wordt aangewezen. Maar is dat wel zo? Want er moet blijkbaar nog een auto-ongeluk zijn geweest, waardoor Nora haar kortetermijngeheugen even kwijt is geraakt. Vanuit haar ziekbed probeert ze het raadsel te ontrafelen.

Deze whodunit komt niet echt met originele elementen, maar is goed en strak geschreven. Het samenbrengen van enkele personen in een afgesloten omgeving, is de noodzakelijke setting voor een whodunit. Gezamenlijke poging tot moord, geheugenverlies, diverse motieven: het brengt genoeg verwarring voor de lezer. Hoofdpersoon Nora biedt in eerste instantie geen weerwerk tegen de dingen die haar overkomen. Ze kan geen neen zeggen, doet braaf de dingen die men haar vraagt en wordt zo goed als nooit kwaad. Wat dat betreft gaat haar vriendin Nina, van Braziliaanse afkomst en arts, met de prijs voor sympathie lopen.  Zij lijkt wel iemand die de touwtjes in handen kan nemen.

Het grootste stuk van het boek draait rond het al dan niet weerkeren van het geheugen van Nora, en of ze daarmee iemand –zichzelf?- voor schut kan zetten. Tot slot: het boek is zoals Nora: braaf maar zonder verrassing.