Laat ons bidden voor Anne Rothermere

annerothermere1

 

Laat ons bidden.
Laat ons bidden voor de nagedachtenis van Anne Rothermere.
Lady Anne Rothermere.
Dank zij haar kunt u vandaag deze column lezen. Dank zij haar bestaat James Bond.

Who the fuck is Anne Rothermere?
Ga er even bij zitten voor een eerste klas roddelverhaal om duimen en vingers af te likken.

Lady Anne Rothermere verzamelde lords. Voor ze zich het merk Rothermere toeeigende, ging ze slapen als Lady O’Neil. Toen ze daarna de ogen dicht deed als Rothemere, keek ze al over diens schouder naar de volgende. Moet je kunnen, jawel. We schrijven 1938. U dacht dat vrije seks pas in de jaren zestig begon? Come again.

Voor Lady Anne O’Neill/Rothermere begonnen de gelukzalige jaren pas goed met 1940-1945. De Lord met de gouden ringvinger sneuvelde. De Lord met de bijbedoelingen kwam zijn condoleances betuigen, zijn rang in de pikorde innemen. Mag je dus letterlijk begrijpen. Kandidaat nummer drie schoof een plaats op. Hij mocht het bed opwarmen als Lord Rothermere niet thuis was. Iedereen weer gelukkig. U volgt toch nog?

Na de wittebroodsweken werd Lord Rothermere vlug naar de paradijselijke uitgang geloodst, waarbij de Lady er zorg voor droeg onderweg behalve de adellijke titel, ook de adellijke bezittingen, het adellijke geld en de hatelijke vriendenkring in verzekerde bewaring te nemen. Lady-bitch Anne Rothermere had vanaf nu dus alles wat haar hartje kon dromen. Zij ontpopte zich tot de Queen van de party’s, tot sloerie van de jetset. Tot Camilia-avant-la-lettre
Maar, dank zij haar bent u dit wel fijntjes aan het lezen.

annerothermere1Lady Anne Rothermere belandde immers van de regen in de drup. Haar nieuwe vlam had immers nooit langer dan twintig minuten bij dezelfde vrouw doorgebracht, indien we, tenminste zijn autoritaire moeder niet meetellen, van wiens harde hand hij al 41 jaar vruchteloos trachtte te vluchten.

Zoomen we even in op deze kerel. Hij werkte bij Kemsley Newspapers, journalist voor de Sunday Times. Gezegend met een scherpe pen en een ongelooflijk zelfvertrouwen, maar bovenal een arrogante keikop, womanizer en zware drinker. Schepte er plezier in om kelners over de hele wereld belachelijk te maken met zijn theorie over de relatieve droogte van een wodka-martini. Die man, u hebt het begrepen, was Ian Fleming.

Ja maar, zult u opwerpen, dan is het toch dankzij Ian Fleming dat wij dit lezen? Het is toch deze zoutloze, stijf geboren Brit die James Bond de wereld in stuurde? Wat hebben we dan te danken aan Lady Anne? Wel geachte toehoorders: u stelt de vraag. Ik zal er op antwoorden.

Who the fuck was Ian Fleming?
Vooraleer Ian Fleming bij Kemsley werkte, speelde hij Geheim Agent voor Her Majesty’s Secret Service. Neen, hij was absoluut niet het prototype voor zijn eigen creatie. Eerder dat van Miss Moneypenny. Zijn job voltrok zich op kantoor, waar hij meestal mocht brainstormen over geheime missies. In 1945 zwaaide hij af en trok naar Jamaica, Hij kocht er een buitenverblijf: Goldeneye. Een hutje aan de zee.

Ian verbleef elk jaar twee maanden op Goldeneye: januari en februari. Pas in 1952 – hij stond op trouwen met Lady Anne – trok hij naar Goldeneye om er wis en waarachtig te schrijven. Waarom? Verveelde Ian zich na zeven jaar in zijn persoonlijk paradijsje opeens te pletter? Altijd dat gebonk van de golven in die prachtige baai, we kunnen het ons niet voorstellen, maar gewoonte maakt wellicht gewenning. Ik heb dat ook wel eens: na zeven keer lottomiljonair te zijn geweest kan ik geen formulier meer zien.

annerothermere2Neen, januari en februari 1952 gebruikte Ian Fleming om afscheid te nemen van zijn vrijgezellenleven. Hij had intussen Lady Ann zo’n 14 jaar aan het lijntje gehouden, was haar minnaar op de reservebank geweest, maar werd nu door háár ingehaald. Hij kon er niet meer onderuit en nam dus officieel afscheid van zijn liederlijk bestaan.

Ian Fleming vond James Bond uit. Bittere noodzaak. Hij creëerde een geheime agent met een knappe buitenkant (niet de zijne) doch maakte hem menselijk door toevoeging van enkele gebreken (wel de zijne). In 1952 was hij helemaal niet van plan aan een wereldberoemde serie te beginnen, hoewel hij in een beschonken bui heel nederig had toegegeven dat hij “een spionnenroman zou schrijven die alle andere spionnenromans in de schaduw zou stellen.”
Neen, Fleming wilde al zijn heimelijke verlangens, zijn vrees en zijn onrealistische verwachtingen van zich af te schrijven. Te sublimeren in James Bond.

Fleming schreef Casino Royale in één ruk. Hij wilde bij de zaak blijven. Zoals de kenner weet splitst het boek in twee delen: deel één speelt zich af in een pokerzaal, deel twee in bed. De wittebroodsweken van James Bond, de afscheidsweken van Ian Fleming.
Fleming wist wat hij zou verliezen. In de tijd dat hij Ann aan een lijntje hield, kon hij nog doen wat hij wou. Nu het definitieve samenzijn elke dag naderde, zonk de moed hem in de schoenen. Zuipen en paffen zou nog net kunnen, maar zijn uitspattingen zou hij in toom moeten houden. Want Fleming behandelde vrouwen als wegwerpvoorwerpen en viel precies, ironisch genoeg, voor die ene vrouw die hetzelfde met hém deed. Fleming was een pornocraat van de jaren vijftig. Hij hield in het openbaar zijn handen thuis (vermoeden we toch), maar hij kon vrouwen uitkleden met zijn ogen en vernederen met zijn woorden. Een van zijn favoriete flirts was: “Jij ziet er behoorlijk lesbisch uit, of valt er nog te onderhandelen?”

Zo bezat hij een persoonlijke slavin. Muriel heette ze. Tijdgenoten van Fleming spraken over haar als een knappe, sportieve vrouw, die slaafs in de voetsporen van Fleming bleef lopen. Ze kwam zijn flat opruimen, deed zijn was, ging zijn sigaretten halen, deed zijn verzorging en zal wellicht menig dood moment van Fleming hebben opgefleurd als bedvulsel. Ze kreeg daar pas respect voor, toen ze stierf, tijdens een bombardement in de oorlog.

Ann en Ian kenden elkaar al lang, te lang, voor ze trouwden. Veel mystiek kwam er dus niet bij kijken. Ian vluchtte van zijn vrouw, van haar wereldje van snobs, feestjes, high-society. Ann Rothermere spotte met het schrijversschap van haar man. De weinige keren dat ze Ian vergezelde naar Goldeneye gaf ze denigrerend commentaar: “Hij zit toch maar zijn pornografie uit die machine te roffelen, terwijl ik wat zit te schilderen of ga wandelen.”
Het sneren tussen beide partners werd een sport op hoog niveau. Het koppel was al relatiemoe voor ze er écht aan begonnen. Waarom, in hemelsnaam, dan trouwen? Een kind? Nee, Caspar Fleming kwam pas later. Dus neen, kinderen zaten niet in de weg.

Het vergt heel wat literatuur om de ware toedracht te achterhalen. En hier is ze dan: Ian Fleming en Lady Rothermere onderhielden een sadomasochistische verhouding. Aahhh!!! Het wederzijds kleineren in het openbaar was een voorspel voor de echtelijke consumptie, daarna, in bed.
Ian sloeg zijn vrouw vaak in de slaapkamer, met de zweep, dat kon zelfs Noel Coward, zijn buurman op Goldeneye bevestigen. Briefwisseling: “I love your kisses after the beating.” Waarschijnlijk was Ann Rothermere de uitvindster van de staande receptie.

Dat James Bond in CASINO ROYALE een mattenklopper tegen zijn ballen krijgt, dat Krest in The Hildebrand Rarity zijn vrouw aftuigt met een vissenstaart, dat Darko Kerim in FROM RUSSIA WITH LOVE zijn vriendin onder tafel vastbindt, dat James Bond losse handjes heeft: daar moest Fleming beslist niet veel research voor doen.

annerothermere3Trouwens, u kent toch de laatste zin van Casino Royale? Bond geeft de zelfmoord aan van Vesper Lynd en antwoordt aan de telefoon: “Yes, the bitch is dead.” Self-fulfilling prophecy?

Laat ons dus, nogmaals, bidden voor de nagedachtenis van Anne Rothermere. Lady Anne Rothermere. Het is dank zij haar sarcasme, dank zij haar vermogen om klaar te komen terwijl haar tot bloedens toe gestriemde kont beurs van pijn deed, dat Fleming de volharding vond om zijn pornografie op papier te rammen. Dat u dat nu weet, nu kunt lezen.
James Bond werd geboren uit een huwelijk van pijn en vernedering. Heb medelijden met de man. Bid voor zijn ziel.

From Raymond, with Love