Onder de honingpot

Ik heb altijd, in andere media, willen poneren dat een boek over Jack Reacher lezen, gelijk staat aan ruggelings masturberen onder een lopende pot honing die in je mond drupt. Een extreem genot, voor als het nog niet duidelijk is. De intriges van de auteur Lee Child zijn ingenieus en gevarieerd. Het enige wat hetzelfde blijft is Jack Reacher. Hij gaat er overal met vuile voeten door, kiest steeds voor de actie maar beseft ook dat je oorlogen wint door ze niet te voeren. Hij vindt altijd een schoonheid die met hem mee trekt en daar meestal een goede reden voor heeft. In dit geval is dat Chang, een Amerikaanse met Oosterse roots, die vooral ’s nachts met Reacher de cultuurkloof probeert te verkleinen.

Lee Child – daag me uit

 

De kracht van de Reacher-boeken zit vooral in de manier van vertellen. De lezer zit voortdurend in het hoofd van Reacher die keuzes maakt en dat doet door dingen uit te sluiten. Dat vergt vele  herhalingen of stapsgewijze ontledingen. Met name in de gevechten worden zoveel details belangrijk dat het soms lijkt op uitgeschreven ballet. Of de munitie van bepaalde wapens wordt over enkele bladzijden lang in detail beschreven, waarna het nog zijn belang heeft ook.

De manier waarop Lee Child met zijn lezers speelt , ze een neus zet, maar ze ook met diezelfde neus naar het einde duwt is het ware plezier. De plot is daarbij bijkomstig.

Daag me uit begint als een typische Jack Reacher. Hij stapt uit de trein in een onooglijk dorp, geïntrigeerd door de naam: Mother’s Rest. Hij heeft toch niets beters te doen. Hij verwacht halvelings een graf te vinden, als hommage aan een eerbiedwaardige dame., vraagt iedereen naar de betekenis van de dorpsnaam, maar niemand kan of wil hem dat zeggen.

Hij zoekt een plek om te slapen om de volgende dag weer de trein te nemen, tot hij Chang tegen het lijf loopt, een voormalige FBI-agente, die nu privédetective is. Chang stond haar collega Keever op te wachten aan het station, iemand die even groot is als Reacher, vandaar haar eerste reactie toen ze elkaar tegenkwamen.

Reacher biedt zijn hulp aan, want hij heeft toch niets anders te doen. Keever blijkt spoorloos en het wil nu zijn dat zowat alle inwoners van dit kleine stadje zich verdacht gedragen. Er wordt Reacher zelfs gesommeerd het stadje per direct te verlaten, wat een grote vergissing is, want als Reacher zich eenmaal een doel stelt, loop je best niet in zijn weg.

Het verhaal verplaatst zich naar San Francisco, waar Reacher en Chang enkele mensen gaan opzoeken, waaronder Westbrooke, een onderzoeksjournalist van de Daily Mail. Telkens wordt Reacher achtervolgd en dwarsgezeten door een bende, maar de laatste huurling is best goed en kan Reacher enkele verwondingen toebrengen aan het hoofd.

Stilaan valt de puzzel in elkaar en moet de ontknoping toch weer in Mother’s Rest worden geregeld. Daar krijgt de intrige een lugubere wending en komen we te weten waarom het stadje zo exclusief is en waarom het zo heet.