Onschuld

Over koppigheid en loyaliteit

Van John Hart is elk boek lezen een must. Telkens schenkt hij je een nieuw universum met intrigerende personages en achtergronden. In Onschuld wordt de show gestolen door de dertienjarige Johnny.De manier waarop Johnny in het begin van het verhaal per auto naar de supermarkt rijdt, maar daarna door een politieman in uniform terug thuis wordt gebracht intrigeert. Waarom kiest de auteur voor zo’n start?

Johnny is ondersteboven door de verdwijning van zijn tweelingzusje Alyssa, nu twee jaar geleden. Hij zorgt voor zijn moeder, die in een chronische verdwazing wordt gehouden door haar minnaar, die overigens de halve stad bezit. Johnny houdt dossiers bij over alle pedofielen uit de omtrek, die hij vaak ’s nachts een bezoekje brengt, met de auto van zijn moeder, om dan anoniem door ramen te turen.
Als Johnny thuiskomt begin je dat te begrijpen: de moeder zit onder de drugs en als de 13-jarige Johnny er niet zou zijn, dan kon de familie de boeken toe doen. Johnny houdt zich staande met zijn fantasieën over Indianen waarbij hij zijn gehandicapt vriendje Jack betrekt.
De enige die zich eveneens zorgen maakt om de verdwijning van Alyssa is rechercheur Clyde Hunt, voor wie de zaak een obsessie is geworden. In zoverre dat het zijn functioneren binnen het politiekorps bemoeilijkt. Uiteraard is zijn eigen privé-leven een puinhoop, inclusief de relatie met zijn volwassen zoon.
Plots komt een en ander in beweging doordat iemand verongelukt en nog net kan mompelen dat “het meisje leeft”. Zowel Johnny als Clyde intensiveren hun onderzoek. Johnny zoekt het in ceremoniële indianenrituelen, waarbij hij zijn vriendje betrekt. Clyde blaast het politiewerk nieuw leven in, tegen de raad in van zijn oversten.
Dit is een boek over koppigheid en loyaliteit. De tegenstelling tussen een jongen die zich tot in het absurde afschermt, en een politieman, die wat voelt voor de moeder van de jongen, werkt wel degelijk. Het is een verhaal met een somber gegeven, met gekwetste personages zonder een ziertje humor. En toch komt John Hart hiermee weg want zijn typeringen zijn raak.
Een aanrader, hoewel je daar niet al te vrolijk van wordt.