Partnerruil

De keiharde Alex Cross

In Partnerruil tapt Patterson uit een heel ander vaatje. Daar heet de Cross van dienst Joseph Kanon, waarschijnlijk omdat hij overal met de gratie van een olifant zijn entree verzorgt. Op een dag staat hij aan de deur van Dessie Larsson, in Stockholm.

Dessie is de uitverkoren journaliste die de ansichtkaart mocht ontvangen die de seriemoordenaars uit dit verhaal sturen om hun moorden te voorspellen. Deze moordenaars doden in alle Europese hoofdsteden jonge koppeltjes door oogdruppels in hun drank te doen en ze vervolgens – in volle versuffing – koelbloedig de keel over te snijden. Daarna draperen ze de lichamen volgens een of ander kunstwerk. Het eerste vrouwelijke slachtoffer was de dochter van voormalig FBI-inspecteur Kanon. Vandaar zijn bezetenheid, zeker nu hij voor het eerst zo kort bij de moordenaars zit.
Het duurt een tijdje voor Joseph en Dessie samenwerken. Ze kunnen de daders doen arresteren, maar hun alibi krijgt hen opnieuw vrij.
Wat opvalt bij een Patterson-roman is de vorm, je zou haast zeggen: het concept. Die vergelijking met een vrachttrein is niet lukraak. Zelden beneemt een hoofdstuk meer dan drie pagina’s. Dat heeft vele voordelen, die Patterson als een meester bespeelt. Je krijgt vele invalshoeken, plotwendingen of gewoon een wissel van tijd of plaats. Als lezer valt het gemakkelijk om het boek te sluiten, omdat je weet dat je het zo weer oppikt. Andersom lees je graag verder, want je weet dat je kunt stoppen waar je maar wil. In die zin werkt Patterson’s concept.
Waar werkt het dan niet? Dat ligt voor de hand: in de uitwerking van de personages. Je kunt niet bepaald zeggen dat Alex Cross of Joseph Kanon figuren van bordkarton zijn. Hun familiale zorgen (grootmoeder van Cross gehospitaliseerd, dochter van Kanon maakt hem onbesuisd) maken hen menselijk genoeg. Doch de plot regeert. De diepte is ondergeschikt aan de snelheid en het boek is uit voor je beseft dat Cross niet aan je ribben kleeft. Laat staan Kanon.
Wat wel voor sidderingen zorgt is de gruwel waarmee moorden worden gepleegd. In Cross Country maakte ik er voor het eerst kennis mee. In Ik, Alex Cross wordt een houtverpulveraar gebruikt voor het verwerkingsproces van lijken. In Partnerruil ligt de gruwel in het zinloze moorden van jonge mensen. Bij Patterson druipt het bloed dus uit het boek als je het scheef houdt. Ongetwijfeld is dat ook een reden voor zijn succes
Geef mij dan maar Liza Marklund, die een geslaagde joint-venture heeft opgezet met Patterson voor Partnerruil. Haar personage, de Deense Dessie heeft wel hersens en gevoelens. Marklund is waarschijnlijk de reden dat Partnerruil best te pruimen valt. Kanon, de bullebak en Dessie de fee, ik kan me niet van de indruk ontdoen dat het juiste profielen zijn voor Patterson en Marklund. De schone en het beest.

Kortom, besluit. James Patterson staat garant voor spannende boeken. Gebruik wel een papieren zakdoekje als je het boek vastpakt en beschouw de personages niet te veel als je eigen familie. Dan overleef je het wel. Wat niet iedereen kan zeggen in een boek van Patterson.