Schreeuw voor mij

In Schreeuw voor mij is FBI-agent Daniel Vartanian opnieuw in dienst, nadat hij enkele weken eerder zijn misdadige broer moest neerschieten. Haast onmiddellijk wordt hij geconfronteerd met een seriemoordenaar die zijn slachtoffers zo begraaft dat ze dadelijk worden gevonden. Daniel ontdekt dat zijn overleden broer, samen met enkele vrienden, jarenlang jonge vrouwen terroriseerde, die een voor een werden vermoord en gedumpt.

Foto’s van martelingen en verkrachtingen vormen het bewijs dat ergens nog vrouwen gevangen zijn. Bailey bijvoorbeeld, de stiefzuster van Alex Fallon, die ijvert voor een zoektocht naar Bailey, zeker nadat de vijfjarige Hope getraumatiseerd werd teruggevonden. Alex, die zelf een akelige jeugd achter de rug heeft, oopt uiteraard in de kijker van Daniel. Zich niets aantrekkend van de bekrompenheid van het provinciestadje Dutton, beginnen ze met elkaar een relatie. Hoewel het romantische gegeven in een thriller niet mag ontbreken, kan het ook zonder. Als het echter onveranderlijk een stijlkenmerk wordt, zoals in alle romans van Karen Rose, zit het de plot vaak in de weg. Doordat Rose er zorg voor draagt haar misdaadplan zo lang mogelijk te camoufleren, vind ik het bovendien zeer verwarrend dat er meerdere daders blijken te bestaan. Toch worden ze allemaal opgevoerd, elk met een verschillend motief en handelswijze, naamloos en individueel, zonder onderscheid. Iedereen lijkt iedereen daarbij wel in de knel te houden, zodat er nog tal van medeplichtigen rondlopen met een bezwaard verleden. Kortom, een thriller met enkele goede elementen, maar met te veel zijsprongetjes.