Van twee kanten

Bloedeloze vertelling

Dat het ook minder subliem kan bewijst het gelijkaardige verhaal van René Appel. In Van twee kanten wordt Fransien Wagtendonk het slachtoffer van Rob Laarman die haar leven binnendringt. Rob is lief en aanhankelijk totdat hij aan het geld van Fransien kan. Dan ontwikkelt hij zich tot een meedogenloze despoot die niet aarzelt Fransien er van langs te geven. Buurvrouw en vriendin Tosca ziet het met lede ogen aan, want zij heeft zelf wel trek in Fransien.

Op een dag, bij het zoveelste handgemeen, krijgt Rob van Fransien een duw. De trap en de paraplubak doen de rest. Met hulp van Tosca wordt het lichaam gedumpt. Nu heeft Fransien plots te maken met Tosca, inspecteur Van Ankeren en ook nog Mieke, het eerste slachtoffer van Rob, die een slaatje wil slaan uit de situatie. Fransien wordt langzaam maar zeker tot wanhoop gedreven.
Klinkt veelbelovend, maar dat is het niet. Het verhaal vertoont opvallende gelijkenissen met dat van Nicci French, maar wordt bloedeloos verteld. Vakkundig, dat wel, maar je hebt constant de indruk dat je van het ene cliché in het andere valt. De personages raken je absoluut niet en dat valt van een voormalige winnaar van de Gouden Strop toch wel even tegen.