Ver van mijn bed

Antoinette Vlieger is nu doctor in diverse universitaire disciplines. Ze is blond, maar bepaald niet op haar mond gevallen. Voor haar doctoraat koos ze geen alledaags onderzoeksonderwerp. Ze wilde de humane rechten onderzoeken van dienstmeisjes in sommige Arabische landen, zoals Dubaï en Saoedi-Arabië.

Over de inhoud van het boek kunnen we kort zijn: het onderzoek loopt allesbehalve vlekkeloos. Dienstmeisjes worden niet alleen zwaar gediscrimineerd, maar zijn ook slachtoffer van mishandelingen, verkrachtingen, uitwijzingen, gevangenisstraffen en wat je maar kunt bedenken. Ze hebben geen been om op te staan, geen overheid om zich naar te richten, geen rechten om zich te laten gelden. De hele Arabische maatschappij werkt eendrachtig tegen. Het zijn moderne slaven, weliswaar met een contract van twee jaar. Die tijd maken ze vol, binnen vier muren, zonder enige verlofdag, de klok rond. In deze landen bestaat geen sociale wetgeving, zelfs ernaar vragen is strafbaar.
Het wordt nog erger. In haar ijver haar opdracht te realiseren, leert Antoinette alle andere facetten van de Arabische samenleving kennen. De enige waarden die gelden zijn geld of connecties. Wie dat niet heeft, kan het schudden. Corruptie tiert welig. De hele lokale maatschappij leeft er naar, inclusief alle westerse diplomaten die maar al te graag de vertroetelingen ondergaan, eigen aan het ambt.
Wie, zoals Antoinette, de neus in andermans zaken steekt, ondervindt persoonlijke tegenkanting. De religieuze politie, de geheime dienst en de gewone politie hebben allen één en dezelfde taak: potjes dekken. Antoinette leert dat Arabische vrouwen rechteloos zijn. Dat zij het religieuze fanatisme ondergaan, maar toch hun kleine geheimpjes en binnenwegen kennen. Onder elkaar houden vrouwen de abaya of de nikab niet aan, integendeel: ze bowlingen op hoge hakken en avondjurken met diepe decolletés. Maar o wee wanneer ze zich zo op straat vertonen, zoals Antoinette aan de lijve ondervindt.
Dit is een boek dat de meest starre standpunten aanklaagt. Het beschrijft visuele werkelijkheid, achterhaalt onderliggende krachten. Bij de schuldvraag moet niet zozeer naar Arabische landen worden gekeken. Ook Westerse mogendheden laten geen kans onverlet op een goed blaadje te staan met de leiders van de door hen zo verafschuwde landen, niet beseffend dat zij daarmee aan de basis liggen van deze maatschappelijke discriminatie, vaak erger dan Apartheid. Voor mij een van de eerlijkste boeken.
Kijk ook eens hiernaar: http://pauwenwitteman.vara.nl/media/229946