Wervelstorm

 

De revolte van de verlamde Elke Derode

 

Ludo Enckels werd geboren in 1956 op dezelfde tafel waar ’s ochtends nog de boterhammen en de confituur stonden. Hoewel hij dat ook maar van horen zeggen heeft voel je voor zo iemand direct sympathie. Enckels staat duidelijk met twee voeten op de grond. 

 

Hij heeft zich eerst jaren gesmeten in de jeugdliteratuur. Bij uitgeverijen Standaard, Clavis en Averbode publiceerde hij zo’n dozijn of wat jeugdboeken voor alle leeftijden. Nu dus zijn eerste thriller, Wervelstorm, bij Kramat. Laat ik het maar meteen vertellen: het is een schot in de roos.

Alle actie van Wervelstorm gebeurt in en rond het huis van Elke Derode, een journaliste, die na een zwaar auto-ongeluk helemaal verlamd is, vanaf de nek. Hoewel haar actieradius van meet af aan tot het maximum is beperkt, domineert zij niettemin met verve het verhaal.

Elke was getrouwd met Pepe, een Braziliaanse voetballer. Samen waren ze op weg naar de uitreiking van de Gouden Schoen. Ze zouden er nooit aan komen. Pepe is dood, Elke is er niet veel beter aan toe.

Als zwaar-invalide vecht zij nu voor een menswaardig bestaan. Ze is bemiddeld genoeg om zich alle medische bijstand te veroorloven en heeft veel steun aan haar assistente Liese. Op een dag neemt die echter zwangerschapsverlof en moet er dus een vervangster (m/v) komen. Dat wordt Rob. Sympathiek, knap, toegewijd, een man met cultuur, prima kok en een onvermoeibare verzorger. Hij valt meteen in de smaak bij Elke die de reserves van Liese afdoet als misplaatste jaloezie.

Het lijkt er op dat Elke haar gelijk haalt. Geen moeite is Rob teveel en hij biedt het soort steun waar Liese niet eens aan dacht. Hoewel dit was ingecalculeerd als tijdelijke baan komt hij snel bij haar wonen, (op de eerste verdieping) want Elke wordt lastig gevallen door twee junks, die ze leerde kennen in het revalidatiecentrum. Wanneer de relatie intiem genoeg wordt zodat Elke ook vragen begint te stellen over Rob’s verleden, worden de eerste zaadjes van argwaan gelegd. Rob ontwijkt haar vragen steevast en begint brutaler te worden. De twee junks blijken plots vermoord, maar ook Elke’s verpleegster en haar tuinman krijgen plots vreemde ongelukjes. Teveel om nog toeval te zijn.

Het masker valt af als Elke uiteindelijk de herhaalde huwelijksverzoeken van Rob afwijst, en die daardoor op plan B moet over gaan.

Het thema van de vertrouwenspersoon die plots de baarlijke duivel blijkt te zijn is een bekend thema in thrillers. Daar zit dus niet de verrassing van Wervelstorm. De totale immobiliteit van Elke en de manier waarop zij daar mee omgaat, zorgen wél voor de originele invalshoek. Elke is de underdog die blijkbaar geen schijn van kans maakt, maar toch zal terugvechten. Dat hierin de kracht van het verhaal ligt, is iets dat Enckels goed heeft begrepen. De auteur zit in de kop van Elke, beschrijft haar angsten, haar gevoelens, haar humeur en kleine kantjes, en meer zelfs, hij zit er elke keer krék op. Geen melig woord, nergens een betutteling. Enckels is daarbij een goede observator, zoals hij  de dagelijkse routine van Elke beschrijft – hoe ze met haar tong tranquillizers oplikt, hoe ze met haar mond het controlepaneel van haar rolstoel bedient -het  maakt allemaal wezenlijk deel uit van het plot. Daardoor mag Wervelstorm een intimistisch boek worden genoemd, want zonder een perfecte inleving in de gedachtegang van een volledig verlamde bewijs je de lezer geen dienst. Ik had doorlopend het gevoel dat dit een ijzersterk stuk voor theater kan zijn.

Ludo Enckels heeft zijn thrillerdebuut niet gemist.