Wurgend mooi

Wervelend mooi

Alweer begint een speurdersverhaal met een gevonden lijk.  Doch dit lijk is ongeschonden, gewassen, héél naakt en in de mooie borst van het slachtoffer steken vier ganzenveren. Een seriemoordenaar in spé heeft blijkbaar een rare manier gevonden om met de politie te communiceren. Want, raad eens, in het volgende slachtoffer, haast een kopie van de eerste, steken ácht ganzenveren. Nog ruimte voor vier, plus de tweede borst, daarvoor krabt commissaris Kurt Ruettli van de Zürichse recherche zich in het haar.

 

Het lijk is gewurgd en verplaatst, maar bezit verder geen enkel forensisch spoor waar Ruettli zich kan aan op trekken. Maar kom, het slachtoffer blijkt Nadia Petrovic te heten, haar afwezigheid op het werk wordt gerapporteerd (na één dag: zie je wel dat het vlug kan gaan als het moet). Nadia blijkt een aangespoelde Servische wiens appartement (pardon: luxueuze presidentiële suite) wijst op een winstgevend bijberoep van lichte allure met zware verdiensten. Haar werkgever wordt onder druk gezet. Een vriendin/collega meldt zich. Kortom, met wat hulp van enkele Machinale Goden stuiven Ruettli en zijn collega Lebrun alle richtingen uit. Eerste man in hun vizier is Oskar Treyer, één van de machtigste bankiers van het land, die een relatie had met het tweede slachtoffer. Hiervoor gaat de hoofdinspecteur, de baas van Ruettli, natuurlijk op het puntje van zijn stoel zitten.

Ik laat de draad van het verhaal even voor wat het is. Het boek is niet meer dan een relaas van de zijsporen die Ruettli behandelt, en die allemaal de eigenlijke (ietwat verrassende) moordenaar moeten maskeren. De omhooggevallen industrieel Treyer, de geweldadige Albanese capo Victor Persha, ze blijken niet meer dan afleidingsmanoeuvres met te veel bladzijden. Ook Hannelore Mesic, de vriendin van Nadia, komt onaangekondigd haar grote rol spelen. Met een gezicht als Greta Garbo en een lijf als Scarlett Johansson ligt zij duidelijk in pole-position om het hoofd van Reutli op hol te brengen. Het ligt tevens geheel in de lijn van de verwachtingen dat zo’n seriemoordenaar het persoonlijk cordon binnendringt van het hoofdpersonage. De terloopse contacten tussen de commissaris en zijn volleyballende dochter, her en der in het boek, hebben uitsluitend de bedoeling de spanning kunstmatig op te voeren voordat de cruciale finale wordt gespeeld. Letterlijk zelfs.

Wurgend mooi leest vlot en stoort zelden, wat precies het probleem is. De enkele storingen die je wél opmerkt hebben waarschijnlijk te maken met een te rigide redactie, die enkele verklarende feiten over het hoofd moet hebben gezien. Wim Menheer hanteert als vakman alle gewoonten van het vak, maar weet niet één originele invalshoek verzinnen. Of het moet het thema van de ganzenveren zijn, waarvoor een nog al groteske reden bestaat. Zelfs de Zwitserse coulissen kunnen zich net zo goed in Leuven of Brussel afspelen. Van Zürich kom je niet meer te weten dan dat je als toerist zou ontdekken na één vakantie.

 Goed, maar niet prima: twee sterren dus.